Σχόλια στο Ο ΗΛΙΘΙΟΣ http://theodore-grammatas.net/2007/03/30/5/ Fri, 25 May 2007 10:18:00 +0000 hourly 1 http://wordpress.com/ Από: Theodore Grammatas http://theodore-grammatas.net/2007/03/30/5/#comment-7 Fri, 20 Apr 2007 09:45:00 +0000 http://gtheodore.wordpress.com/2007/03/30/5/#comment-7 Αγαπητέ / ή Bebelac

Απάντησα στο σχόλιό σας την Μ. Πέμπτη. Όμως, καθώς βρισκόμουν σε άλλο χώρο και οι τεχνολογικές μου ικανότητες είναι περιορισμένες, αυτό το μήνυμα δεν έφυγε από τον υπολογιστή που το έγραψα, επομένως δεν το λάβατε. Λυπούμαι.
Συνοπτικά, σήμερα, θέλω να πω ότι συμφωνώ με τις εύστοχες επισημάνσεις για τη ντοστογιεφσκική θεολογία και τα προβλήματα ανάγνωσης και ερμηνείας του κειμένου που θέτετε (ιδιαίτερα εμφανή βέβαια στους «Αδελφούς Καραμαζώφ»). Όμως, αφ’ ενός εγώ σχολίασα μόνο το αποτέλεσμα της θεατρικής παράστασης, δηλαδή το δραματοποιημένο έργο που ως θεατές παρακολουθήσαμε και, όπως γνωρίζετε, το σκηνικό κείμενο δεν είναι πάντα, ούτε υποχρεωτικά ταυτόσημο με τον κειμενικά εγγεγραμμένο λόγο του συγγραφέα. Αφ’ ετέρου, ο σκηνοθέτης επιλέγει τη δική του «ανάγνωση», η οποία ενδεχομένως διαφοροποιείται από τη δική μας, ή και από άλλες, άλλων.
Σημασία έχει ότι ο Λιβαθινός κατόρθωσε να δαμάσει με επιτυχία ένα τόσο ογκώδες υλικό και να μετατρέψει τον αφηγηματικό λόγο του συγγραφέα σε βιωματική κατάσταση, άμεσα προσληπτή από τους θεατές.
Το επόμενο Σάββατο θα παρακολουθήσουμε τη συνέχεια.

Φιλικά

]]> Από: bebelac http://theodore-grammatas.net/2007/03/30/5/#comment-4 Sat, 31 Mar 2007 18:33:00 +0000 http://gtheodore.wordpress.com/2007/03/30/5/#comment-4 Αγαπητέ Theodore,
Διάβασα το post σας για τον Ηλίθιο, τον Μαγιακόβσκη, και την τελική Ανακοίνωση.
Θα αναφερθώ στο πρώτο, αφού είναι αυτό που και γω παρακολούθησα…
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα μια και καλύπτετε με τόση πληρότητα τα βασικότερα σημεία της παράστασης.
Θα πω μόνο μια σκέψη μου για το μυθιστόρημα και κυρίως για τον αγαπημένο πρίγκιπα.
Ο Ντοστογιέφσκι επιτελεί με απόλυτο τρόπο αυτό που τόσοι και τόσοι έχουν κατά καιρούς επιχειρήσει, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι… τη μεταμόρφωση και την μετακίνηση του συναισθηματκού φορτίου του αναγνώστη. Ίσως αυτό εκ πρώτης όψεως να μην είναι δύσκολο, αλλά αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι το ζητούμενο, τότε ενσκήπτει ένα θέμα που αφορά την ποιότητα αυτής της μεταμόρφωσης … Πόσο αλήθεια ο αναγνώστης, (ή ο θεατής όταν πρόκειται για παράσταση), παίρνει στα σοβαρά την ηθική ποιότητα του πρωταγωνιστή, και πόσο θεωρεί ότι αυτή είναι το σωστό μέτρο και για την δική του ατομική ποιότητα … πόσο και αν, η ιδιόμορφη ευφυία αλλά και η αμφισβητήσιμη (;) ηλιθιότα του Μίσκιν αποτελεί πρότυπο για την ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά και ακόμη ίσως παράδειγμα – υπόδειγμα για μια εξαιρετική στάση ζωής…
Ο Μίσκιν είναι ανεξίκακος και διάφανος. Η συμπεριφορά του τί άλλο είναι από μια καταγγελία κατά της πονηριάς και της κοινοτυπίας…
Δεν θα ήταν χωρίς νόημα λοιπόν ο παραλληλισμός του Μίσκιν με τους εν κόσμω Αγίους, ή με τους διά Χριστόν σαλούς… πολλοί εξ άλλου έχουν μιλήσει γι αυτόν τον παραλληλισμό. Όμως ο Μίσκιν,νομίζω, δεν είναι κάτι απ αυτά: ένας “ηλίθιος” με εξαιρετική ευφυΐα, αναπάντεχος, μη αναγώγιμος, ερωτευμένος και ανέραστος.
Άραγε ο Μίσκιν, όπως και ο διά Χριστόν σαλός, με την αγιότητα της καρδιάς του, έχει τη δυνατότητα να επιδράσει στους ανθρώπους, να τους επηρεάσει και να κάνει τη ζωή τους καλύτερη; Άραγε εισπράττει, , ο αναγνώστης ή ο θεατής το μήνυμα του Μίσκιν;
…..
Το έργο τελειώνει με τη δολοφονία της Ναστάζιας Φιλίπποβνας… και βέβαια ο πρίγκιπας δεν είναι άμοιρος αυτής της εξέλιξης. Η ζήλια του Ραγκόζιν δεν είναι ανεξάρτητη από το διαρκές άσυλο που της προσφέρει ο Μίσκιν, από τη ανεξάντλητη ανιδιοτελή συμπόνια του γι αυτήν και από ό,τι αυτά συνεπάγονται. Μήπως μια εύλογη σκέψη θα ήταν πως η αθωότητα, η ανεξάντλητη ευσπλαχνία στον κόσμο μας όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τις άγιες προθέσεις, αλλά συχνά οξύνει καταστάσεις, βραχυκυκλώνει συνειδήσεις (μη πρωτότυπων) ανθρώπων, οδηγώντας στα άκρα τα ανεξέλεγκτα πάθη; («Άραγε από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς»)(;;;;)
Ή μήπως να πιστέψουμε τα λόγια του Κάλλιστου Γουέαρ: « Κι όμως, μέσ’ από μια εκπληκτική ενέργεια ή αινιγματική λέξη, συχνά εσκεμμένα προκλητική και συγκλονιστική, ξυπνάει τους ανθρώπους από την αυταρέσκεια και τον φαρισαϊσμό» ;;;

Ευχαριστώ για τη δυνατότητα που μου δώσατε να γράψω τις σκέψεις μου, κάτι που στο δικό μου blog δεν είχα λόγο να κάνω.
Επίσης, καλώς ορίσατε στην Μπλογκόσφαιρα!

]]>